Een stampende peuter zo voelde ik mij. Ik zag dat het niet goed ging in zijn team en probeerde hem dat te laten inzien. Maar hij reageerde amper.
Ik begreep het niet en ontplofte bijna. Wat kon ik nog meer doen om het hem duidelijk te maken dat het niet goed ging in zijn team. Ik had het eerst op een begrijpende manier aangepakt. Door te kijken of samen (Groen) het konden aanpakken. Geen reactie.
Ik probeerde het door goede argumenten naar voren te brengen. Mijn analyse (Geel) van de situatie (Geel). Geen reactie.
Ik heb het geprobeerd door afspraken te maken. Door een stappenplan (Blauw) te maken en prioriteiten (Rood) te stellen. Geen reactie.
Door hem te laten zien hoeveel het op zou leveren (Oranje) als het team weer zou samenwerken. Hoeveel meer we zouden kunnen bereiken. Geen reactie.
Maar wat ik ook deed, ik kreeg geen enkele reactie. De argumenten, plannen, resultaten en analyses gleden van hem af als boter in een Tefalpan, als water van een paar eendenveren. En waarschijnlijk dacht hij, wat doe jij toch moeilijk.
Boos
En toen werd ik boos, ik voelde mij machteloos. Ik voelde mij een stampende-op-de-grond-liggende-krijsende-peuter-in-de-supermarkt! En dacht in blokletters: Hoe Kan Ik Het Je Dan Duidelijk Maken?! Inwendig schoten de meest vreselijke krachttermen door mijn hoofd, ik stelde mij voor dat ik hem dreigde met van alles en nog wat. Maar ik wist ook wel dat er geen reactie zou komen.
Ik begreep er helemaal niets meer van.
Totdat....
Totdat ik zijn drijfverenprofiel (overigens jaren later) mocht maken. Eindelijk kreeg ik antwoord op mijn vraag hoe het toch kwam dat niets hem raakte al liep ik in mijn blote kont hoelahoepend en vuurspugend om hem heen. Bij wijze van spreken dan, dan begrijp je.
In zijn drijfverenprofiel had hij Turkoois (of zoals Management Drives het gebruikt: een hoge R-score). Turkoois komt namelijk alleen in beweging als zij het zelf relevant vinden. Die zin moet je nog een keer lezen hoor: alleen in beweging als zij het zelf relevant vinden.
Dus of je nu gaat gillen, krijsen of stampvoeten, in je blote kont hoelahoepend en vuurspugend gaat proberen je punt te maken, het glijdt allemaal van Turkoois af.
Het maakt niet uit als Turkoois het zelf niet relevant is glijdt het als boter langs de tefallaag of als water van eendenveren af.
En ? Wat herken jij in de Turkoois? Van jezelf of van anderen?
Vrijheid? Structuur? Of allebei?
Zojuist zag ik een video van iemand die beschreef dat hij een schema had gemaakt voor 6 weken. Een tijdschema waarin hij had
