Deze week kreeg ik de vraag: Hoe herken ik nu de drijfveren van een ander? Eerder schreef ik daar al een blog over. Maar misschien toch handig om dat te doen aan de hand van een voorbeeld.
Daarbij altijd de disclaimer want je weet niet wat iemand drijft totdat die persoon een profiel heeft laten maken. Maar wat je wel ziet is het gedrag van iemand. Of zoals in onderstaand voorbeeld wat iemand zegt.
Daarom deze week een voorbeeld aan de hand van een podcast die ik afgelopen maandag hoorde. Het is de podcast van Thijs Lindhout, Leef intens. De aflevering waar ik in terecht kwam was degene met Maaike Ouboter, je weet wel van het liedje 'dat ik je mis'. (Overigens staat deze aflevering nog niet op de website van Thijs Lindhout, wel in de podcast)
Al vanaf minuut 3:30 kon ik de drijfveren al 'horen'. Je kan nu zelf eerst de podcast luisteren en kijken of je de drijfveren herkent, een minuut of 15 en je zou de eerste drijfveer al kunnen herkennen.
De podcast begint met de vraag: Wat wil je worden als je later groot bent? Het antwoord van Maaike is dat zij die vraag goed kon beantwoorden tot zij een jaar of 10, 15 was. Maar dat er ook toen al, elke keer een ander antwoord uit kwam en nu nog steeds.
Maaike vond van alles leuk, wilde neurobiologie studeren of jazz aan het conservatorium of media en cultuur studeren. Ze koos voor het laatste omdat iemand anders daar zo enthousiast over vertelde en het haar ook wel leuk leek.
Ze noemt als valkuil én talent om op het enthousiasme van de ander mee te kunnen gaan. Ze had geen idee wat ze ermee wilde doen. Was ook heel filosofisch dus ze kon lekker nadenken 'over het leven en dingen'. Ze kon naar Sydney voor een uitwisseling 'ook leuk'.
Thijs vat samen: je bent eigenlijk nooit zo'n planner geweest. Dat niet plannen kostte haar ook moeite om dat te accepteren. "Dus ik dacht, ik moet dus weten wat ik met mijn leven moet. Want als veel mensen dat vinden, dan neem ik dat over, daar ben ik ook gevoelig voor. Het voelde ambitieloos voor haar dat ze geen doel had."
De route die Maaike neemt is duidelijk niet die van goalsetting (Oranje) en planning (Blauw). Veel intuïtiever in het hier en nu keuzes maken past haar beter.
Ze excuseert dat ze onsamenhangend praat en alle kanten op gaat. Typisch Geel praat ze, ze associeert, raakt weg van de vraag, praat in metaforen zoals die over haar neefje.
Maaike heeft zich lang dom gevoeld omdat geen feitjes kon opslaan. Maar ja, de vraag is of dat ze dom was. Of die feiten gewoon niet interessant vond. Ze benoemt ook dat ze het fijn vond om dingen niet te weten en dat je juist dan vragen gaat stellen.
Zo ook discipline, ze dacht dat ze geen discipline had. Maar aan haar tour besteedt ze alle tijd: dingen goed in elkaar zetten, hoe vallen liedjes samen.
En hier valt mij dan op dat discipline voor elke drijfveer iets anders is. Blauwe discipline is op een afgesproken moment een herhalende actie doen. Maaike beschrijft in dit fragment discipline op een Gele manier: dingen moeten goed in elkaar zitten, het moet kloppen. En daar besteedt ze veel aandacht aan.
Een ander voorbeeld wat ze geeft (en wat dus mooi te bekijken is vanuit de drijfveren) is het volgende. Als iemand een interessant verhaal vertelt dan haalt zij er niet de feiten uit, maar het gevoel. “Het gevoel onthoud ik. Dat is de essentie is voor mij. De exacte woorden onthouden vind ik lastiger omdat ik de feiten niet zo interessant vind."
Maaike geeft als voorbeeld dat ze een reis maakt voor haar album over een jongen die van Zuid Sudan naar Tel Aviv was gelopen en veel had meegemaakt. “Je kan het je niet voorstellen, je hart breekt in miljoenen stukjes”. Hij vertelde Maaike een verhaal over op leeuwen rijden en door tijgers worden aangevallen.
Maaike is geraakt door alles wat hij heeft meegemaakt en vertelt het weer aan iemand anders. Die reageert: Maar dat kan niet. Er zijn geen tijgers in Afrika! Voor Maaike gaat het daar niet om, gaat niet over of je wel of niet op een leeuwenrug kan rijden. En of je wordt aangevallen door tijgers of mensen. Het gaat voor haar over de emotie, die was echt. “Gaat het over of er tijgers bestaan? Of over of hij die vlucht heeft overleefd? En of dingen hem hebben getekend? Dat is niet hoe ik naar de wereld kijk.”
Je herkent vast de Groene drijfveer van Maaike Ouboter. Ze gaat op gevoel, op emotie. En haar verwerping op Blauw, het gaat immers niet om de exacte feiten voor haar.
Zo vertelt ze dat niet echt plant en goed tegen verandering kan. Toen ze werd geinterviewd voor de Coen & Sander show was ze op vakantie. Maar goed, leuk om even interview te doen. “Dus ik stond op een treinstation te bellen, sorry er komt een trein voorbij.” Chaos is ook een systeem zal ik maar zeggen. Nou ja, en chaos is het ook niet maar van Blauw kan het wel wat ongeorganiseerd overkomen. Terwijl Geel denkt: Oh leuk, doe ik even!
Grappig ook hoe ze de valkuil van Geel op een gegeven moment weet te omzeilen. De valkuil van Geel is te laat of helemaal niet om hulp vragen en dan vastlopen in je hoofd. Maaike heeft geleerd te vragen om hulp. Hoewel ze in het begin deed of ze alles wist. Maar nu vraagt ze om hulp en geeft ze toe dat ze het niet weet. Een hele overwinning voor Geel ;)
Privé ging ze voordat ze bekend werd vaak koffie drinken met allerlei mensen. Ze had een groot sociaal netwerk (Groen). Ging met mensen afspreken en over het leven praten.
Nou ik kan de hele podcast hier wel weergeven maar laat ik nog een laatste voorbeeld geven van haar Gele/Groene drijfveer.
Ze vertelt dat ze langzaam begint te zien wat haar rode draad is: het vertellen van verhalen. Hoe verhalen ervoor zorgen dat er verbinding tussen mensen ontstaat en dat een manier is om mensen mee te nemen. Dat ze graag droomt, droomt van een huis in Italië. Maar de wetenschap dat niet alles gebeurt in dit leven haar ook rust geeft, grappig genoeg.
Dit is hoe ik drijfveren herken. Ik hoop dat ik met dit voorbeeld het je heb kunnen laten zien. Heb jij voorbeelden die graag aan de hand van de drijfveren besproken wilt hebben? Laat het mij weten!
P.S. Mijn blog voortaan wekelijks direct in je mailbox ontvangen? Schrijf je dan hier in!
